Lobotomia

Pierwszy raz próbę leczenia chorych za pomocą psychochirurgii podjęto w 1935 roku, jednak dopiero po roku 1942 operacje zyskały na popularności. Obecnie lobotomia polegająca z grubsza na odcięciu płatów czołowych od reszty mózgu jest raczej owiana złą sławą, ze względu na śmiertelność w trakcie i po zabiegu, oraz nieplanowane skutki uboczne. W związku z tym część lekarzy w ogóle zrezygnowała z tej formy leczenia, inni zaś starali się ją zmodyfikować aby była bardziej bezpieczna. Opracowano metodę leukotomii nadoczodołowo-przyśrodkowej, w której nacięcie było znacznie mniejsze, a pozytywne efekty podobne jak przy operacjach bardziej rozległych.

lobotomia a leukotomia płaszczyzny cięcia wg. Walsh 2016

Jakie osoby kwalifikowano do operacji? Autorzy podają, że wskazaniem były:

  • Urojenia somatyczne
  • Hipochondria
  • Uporczywe, bolesne, natrętne myśli
  • Depresja lękowa
  • Martwienie się sobą.

Okazuje się, że na skutek operacji często następowała znacząca poprawa w zakresie lęków, fobii oraz ruminacji (powracających, natrętnych myśli). Generalnie można powiedzieć, że po operacji pacjenci mają mniejszą skłonność do koncentracji na sobie, a jeśli to jest przyczyną ich problemów, wówczas odnotowuje się poprawę kliniczną. Błędem jest kwalifikowanie do operacji osób, którym koncentrowanie się na sobie może pomagać w życiu. W mojej opinii istnieją inne, mniej inwazyjne metody leczenia takie jak psychoterapia czy hipnoterapia, które według mnie są bezpieczniejsze, odnotowano bowiem wiele skutków ubocznych zabiegów chirurgicznych tego typu. Co więcej wydaje się, że o ile ewentualne niepowodzenia w psychoterapii da się “odkręcić”, o tyle skutki lobotomii i leukotomii są raczej ostateczne.

Skutki uboczne lobotomii i leukotomii

Skutki uboczne po lobotomii i leukotomii pojawiały się raz rzadziej, raz częściej. Tego czy wystąpią nie można było z całą pewnością przewidzieć. U pacjentów u których naruszono grzbietowo-boczną lub górną powierzchnię płatów czołowych odnotowano na przykład deficyty intelektualne. Zmiany utrzymywały się nawet 10 lat po operacji. W zakresie osobowości zauważono, że leukotomia może prowadzić do osłabienia siły ego, czyli potencjału osobowości do radzenia sobie z wyzwaniami.       

Bibliografia:

Walsh K, Darby D Neuropsychologia Kliniczna, Sopot 2016, GWP



Dodaj komentarz

*